Zondag kan je op pad met boswachter Piet en bosdichter Peter Theunynck in Brugse Lappersfort
Lappersfort viert de week van het bos met poëzie en het staat ook even stil nu het al weer 25 jaar geleden is dat de eerste bosbezetting in Belgenland in Brugge startte, enkele weken voor nine eleven. Zondag wordt er gestart aan het ANB-bord aan de hoek Ten Briele/Vaartdijkstraat langs kanaal Brugge-Gent. Toegang gratis. Bij regenweer paraplu en laarzen meebrengen. Organisatie: menses, muzes en bosdichters Poëziebosnetwerk Lappersfort Poets Society en dat in samenwerking met ANB – Agentschap Natuur en Bos. Nog dit, er is bij het begin ook een eerbetoon aan wijlen dichter Hedwig Speliers, eerste vrije stadsdichter Brugge 2012 sinds Anthonis de Roovere – Peter Theunynck is zijn neef.
Hierbij alvast enkele gedichten
OUDE MANNEN
Steden zijn stapelgekke oude mannen.
In de herfst slepen ze met hun voeten
alsof het gewicht van de hele wereld
aan hun hielen hangt. Ze glijden dodelijk
vermoeid de winter in, onder sneeuwen
dekens. Klaar voor de totale slaap.
Wat ademen ze traag en zwaar. Wat zwijgen
ze stiller dan de stilste begraafplaats.
Toch ziet de lente hen blozend ontwaken,
krokus in het knoopsgat, paasbloemen
in de grasgroene vingers. Ze rechten de rug,
strijken de vouwen uit dat oude lichaam
en wandelen onwankelbaar de mooiste
tegemoet door jubelende winkelstraten.
‘Daar, het Minnewater’, mummelen ze,
alsof ze levenswijsheden uitkramen.
Ze rijden in karossen van staat
met immer geroskamde paarden.
Na kantoortijd roken ze sigaren. Hun avond
is gevuld met restaurant en zwanenzang.
Ver na middernacht schudt de laatste kroeg
hen uit. Dan klimmen ze met klokkenspel en al
de torens tegemoet. Wat zien ze graag de zon
als Ursula herboren uit het zwarte water komen.
BOOMIDIOOT
Vijf esdoorns en een pruimenboom.
Teveel voor een tuintje in Brugge.
Stammentwist van de boomidioot.
‘Bomen zijn levende wezens’, zegt hij.
Hij noemt ze bij naam. Gewaagt van
individuen. Mensen vinden hem gek.
‘Ze pakken mijn zon af. Omhakken
die boel. Weg met de takkenman.
De wet is de wet. De Code Napoléon!’
Niet dat hij ze knuffelt. Ze brengen rust.
Niet dat hij ze nachtkust. Zij geven adem.
Ze wortelen hem. Moeder en vader.
‘Te dicht bij de scheilijn’ (de rechter).
‘En het regenwoud dan’ (de radio).
‘Hippie, terug in uw boom’ (het internet).
‘Plant elders andere kinderen’ (de buren).
‘Nergens meer stoflong dan hier,’ zegt hij,
‘Kanker heeft hier de tijd van zijn leven.’
Voor hem is de streep al getrokken.
Wie hakt de tak af waarop hij zit? Wie
bengelt aan touw dat hij zelf heeft gevlochten?
NARCISSEN IN HET BEGIJNHOF
De narcissen waren gekomen.
Ze hadden hun moeizame tocht
door de binnenkant van de aarde
voltooid. Daar stonden ze dan
op hun gouden trompetten
te blazen op het binnenplein
van het begijnhof: hier zijn we.
Het was hun Vivaldi van vreugde.
Er viel zo veel te bezingen. Bij dag
blonk hun lied zo helder en wit
als de zwanen. Bij nacht klonk het
diep en donker als Minnewater.
Over een maand werd de aftocht
geblazen. Over een maand zou
hun gejubel verschrompelen
tot niets. Prooi voor de zeis.
Nu was het Pasen en peis.
Nu was er net genoeg wind
voor een wiegende reidans.
Nu was zo goed als altijd
Het bos inspireert niet alleen kunstenaars, maar ook dichters zoals Peter Theunynck (1960). Hij heeft een 10-tal bundels op zijn naam staan en heeft ook aandacht voor de natuur en de milieuproblematiek. Als bosdichter & vrije stadsdichter van Brugge (2013) was hij sterk betrokken bij de actie voor de vrijwaring van het Lappersfortbos. Het gedroomde wonderlijke bos van de muzes … Ondertussen herinneren we ons de vijfentwintigste verjaardag (25) van de bezetting van het Brugse Lappersfortbos. Voor de eerste keer in de geschiedenis – enkele weken voor nine eleven 2001 – van Vlaanderen klommen jonge mensen in de bomen om ze tegen de kap te beschermen. Vlaanderen reageerde verbaasd. De overheid was verbolgen. Veel burgers keken wat argwanend naar die anarchistische jonge bende die in de bomen ging wonen. Maar er kwamen ook veel sympathiebetuigingen. Door deze en gelijkaardige acties werd het begrip “zonevreemde bossen” eindelijk op de politieke agenda geplaatst. Stilaan is zelfs het boomarme en boomonvriendelijke Vlaanderen gaan beseffen dat bossen en bomen waardevol erfgoed zijn … De strijd gaat verder !