Achter de schermen in De Zonnegloed. Luc gaat met pensioen, maar nog lang geen afscheid
Deze week namen we bij De Zonnegloed afscheid van een vaste waarde. Of toch… een beetje. Na twaalf jaar trouwe dienst gaat Luc Pieters met pensioen. Helemaal weg is hij echter niet, want Luc blijft zich ook na zijn pensioen inzetten als vrijwilliger. Luc begon in 2014 bij De Zonnegloed, in een periode waarin het park er nog heel anders uitzag. “Het was allemaal een pak kleiner,” vertelt hij. “Ik heb het park echt zien groeien.”
Van bezoeker tot vaste kracht
Zijn verhaal bij De Zonnegloed begon eigenlijk heel toevallig. “Ik was hier op bezoek met mijn kleinkinderen,” zegt Luc. “Ik zag al dat hout liggen, al dat werk dat nog moest gebeuren, en ik dacht meteen: hier wil ik nog werken.”
Luc informeerde zich, startte als vrijwilliger en na drie maanden kreeg hij een vast contract. “Er ging iemand weg en zo ben ik kunnen blijven.” Hij werd lid van de technische ploeg, een rol die hij de voorbije twaalf jaar met hart en ziel vervulde.
Bouwen, herstellen en altijd blijven doorgaan
Als lid van de technische dienst deed Luc van alles: bouwen, verbouwen, herstellen en kleine mankementen oplossen. Doorheen de jaren veranderde de manier van werken sterk. “In het begin hadden we geen wagentjes,” herinnert Luc zich. “We legden al ons materiaal in één keer klaar en gingen te voet naar waar we moesten zijn.”
Huifkar, herinneringen en groei
Een van zijn favoriete herinneringen is zonder twijfel de huifkar. “Dat deed ik speciaal voor de kinderen,” lacht hij. “Ik kende elk putje op het pad vanbuiten, zodat ze niets voelden. Dat was echt plezant.”
Het park groeide, de huifkar verdween, maar Luc zag hoe De Zonnegloed stap voor stap veranderde. Hij werkte mee aan de vernieuwde inkom met de bekende kasteeltjes, zag verblijven verschuiven, speeltuinen verdwijnen, dieren verhuizen en nieuwe zones ontstaan.
“Als je een verblijf bouwt en je ziet daarna de dieren erin zitten, dat geeft zo’n voldoening,” zegt hij. “Dat hebben we samen gedaan. Niet ik alleen.”
Een hart voor dieren
Luc had altijd al een zwak voor dieren. Thuis heeft hij paarden, kippen en een hond. “Ik heb eigenlijk van mijn hobby mijn werk kunnen maken,” zegt hij. “Ik heb er nooit één dag spijt van gehad.”
Eén dier ligt hem bijzonder nauw aan het hart: Robert, de baviaan. “Ik heb geleerd waar hij vandaan kwam, hoe hij in een café kunstjes moest doen en bier kreeg. Dat raakt je.” Luc zag Robert openbloeien in De Zonnegloed, al droeg zijn verleden zware gevolgen. “We konden het verleden niet uitwissen, maar we hebben hem wel een waardig leven gegeven.”
Trots op wat blijft
Als Luc terugkijkt, is hij vooral trots op de verblijven. “Dieren die vroeger in kleine, trieste kotjes zaten, leven nu in grote, goed geïsoleerde verblijven met ruimte om te klauteren en te spelen. Dat blijft mij bij.”
Ook de mensen maakten indruk. Luc zag niet alleen het park groeien, maar ook de familie rond De Zonnegloed. Hij zag de kinderen van oprichter Karel opgroeien en werkt vandaag zelfs samen met sommigen van hen. “We zijn hier meer familie dan collega’s,” zegt hij. “Ik voel mij hier echt thuis.”
Met pensioen, maar nog lang niet weg
Stoppen met werken, dat zag Luc niet zitten. “Veel mensen vallen in een zwart gat als ze met pensioen gaan. Dat wilde ik niet.” De keuze om vrijwilliger te blijven was snel gemaakt, en thuis stonden ze meteen achter hem. “Niet meer vijf dagen per week,” lachen ze daar, “maar blijven helpen: absoluut.”
Luc gaat nu met pensioen, maar zijn verhaal bij De Zonnegloed loopt gewoon verder. Niet meer als werknemer, wel als vrijwilliger. En vooral: als iemand die hier mee bouwde aan wat De Zonnegloed vandaag is.