Achter de schermen in De Zonnegloed: de Indische dwergooruilen mogen het park in

“Het is vandaag een bijzondere dag,” zegt Karel, terwijl er op de achtergrond al voorzichtig wordt klaargezet. “De dwerguiltjes mogen eindelijk naar hun verblijf. Ze zijn uit quarantaine en komen juist toe. Perfecte timing.” En inderdaad: enkele minuten later is het zover. Vijf kleine Indische dwergooruilen worden één voor één overgezet naar hun nieuwe volière. Eerst nog even rondkijken, dan een korte vlucht… en plots zitten ze samen hoog bovenin, op een tak, alsof ze willen zeggen: oké, we zijn thuis.
Van inbeslagname naar een tweede kans
De uiltjes kwamen ongeveer drie maanden geleden bij De Zonnegloed toe, na een inbeslagname door Dierenwelzijn Vlaanderen. “Het gaat om dieren die gehouden werden in omstandigheden die niet oké waren,” vertelt Karel. Niet alle dieren uit zo’n dossier komen in dezelfde toestand binnen. “Sommigen waren mooi en gezond,” zegt Karel, “maar er zaten er ook tussen die echt in slechte conditie waren. Dan wil je extra voorzichtig zijn.” Daarom verbleven de uiltjes langer in quarantaine dan de standaardperiode. “Normaal is dat een maand tot anderhalve maand, afhankelijk van het advies van de dierenarts,” legt Karel uit. “Maar deze dieren waren toch in een conditie waarbij we zeker wilden zijn dat ze voldoende aangesterkt waren voor ze naar buiten mochten.”
Vandaag is het moment
De verhuis naar de volière is altijd een spannend moment. Niet alleen voor de dieren, maar ook voor de verzorgers. Zodra de uiltjes losgelaten worden, vliegen ze rond en zoeken ze hun plek. “Ze zitten nu samen op de bovenste tak,” merkt Karel op. “Uitkijken wat er allemaal rond hen gebeurt… dat is een hele nieuwe situatie voor hen.” Het gaat om vijf uiltjes, vijf nieuwe bewoners die nu eindelijk ruimte krijgen om écht uil te zijn: vliegen, kiezen waar ze zitten, en interactie met de natuur.
Hoe kan er dan opnieuw plaats zijn?
Sommige mensen stellen zich bij zo’n verhaal een logische vraag: er waren toch dieren die moesten vertrekken? Hoe kan er dan nu plaats zijn voor nieuwe dieren? Karel legt het rustig uit. “We hebben de voorbije periode enkele dieren herplaatst naar een heel goede plek. Dat deden we heel doordacht: vooral dieren die geen specifieke opvangplek nodig hadden, of dieren die ook door particulieren gehouden mogen worden. We hebben onze plekjes herbekeken en vooral behouden voor dieren die écht opvang nodig hebben.” En dat is precies wat de Indische dwergooruilen zijn: dieren die na een inbeslagname niet zomaar “terug ergens heen” kunnen. “Het afscheid nemen van dieren is nooit aangenaam,” zegt Karel. “Maar het geeft ook een goed gevoel dat we opnieuw plaats kunnen creëren voor dieren die anders nergens terecht zouden kunnen.”
Een volière bouwen is een puzzel
De nieuwe volière voor de dwergooruilen is niet zomaar een kooi met wat takken. “Het eerste waar we naar kijken is de wetgeving,” zegt Karel. “Wat zijn de minimumnormen? Aantal dieren, grootte van het verblijf… dat is het vertrekpunt.” Maar daar stopt het niet. “De inrichting is minstens even belangrijk,” legt hij uit. “Je moet rekening houden met het dier—zijn gedrag, zijn conditie—maar ook met de werking. Verzorgers moeten overal goed bij kunnen om vlot en netjes te werken.”

En dan is er nog een derde factor: de bezoekers. “Die willen de dieren kunnen zien,” zegt Karel, “maar het is net zo belangrijk dat de uilen ook voldoende schuilplekken hebben. Ze moeten kunnen kiezen: zichtbaar zijn, of even weg.” Daarom werd achteraan een grote nestkast geplaatst, met warmteplekken, waar de uilen zich kunnen terugtrekken. De volière is bovendien hoog, zodat ze boven het publiek kunnen zitten als ze dat willen.

En veiligheid? Die zit in de details. “Je ziet hier ook een extra ingangssysteem,” legt Karel uit. “De verzorger kan eerst een tussenruimte veilig afsluiten en pas daarna de deur naar het verblijf openen. Zo vermijd je dat dieren kunnen ontsnappen.”
Klaar voor de krokusvakantie
Voor wie al aftelt naar een bezoek: de uiltjes zullen zeker zichtbaar zijn in de krokusvakantie. Al blijft het, zoals het hoort, op hun voorwaarden. Vandaag telt vooral dit: vijf kleine uilen, ooit weggehaald uit de verkeerde omstandigheden, zitten nu samen hoog in hun volière. Buiten, met ruimte om te vliegen. En met een toekomst die eindelijk wat rustiger aanvoelt.