Historisch Poperings klokje is weer thuis, met dank aan ‘Altijd jarig’ van KSA-Noordzeegouw

De archiefgroep ‘Altijd jarig’ van KSA-Noordzeegouw schonk een historisch klokje uit het voormalig schooltje op de Brabanthoek (Lenestraat) in Poperinge terug aan de huidige eigenaars Wouter Six en Elisa Walbrou en hun drie zonen. De KSA gebruikte het pand tussen 1975 en 1994 als kamphuis en gaf het klokje daarna weg, maar vond het nu terug en maakte het over aan Wouter en Elisa. Zij waren op zoek naar het oorspronkelijke klokje.

In 1898 bouwen de zusters van Onze-Lieve-Vrouw ten Bunderen in Moorslede een jongensschooltje met kleine kapel, torentje en klokje op de Brabanthoek in Poperinge. Eerst zijn er 90 leerlingen en in 1909 zijn het er al 200. In de Eerste Wereldoorlog wordt het pand ingericht als Brits hospitaal. Na de oorlog wordt het opnieuw een school, maar tijdens en na de Tweede Wereldoorlog daalt het leerlingenaantal.
In 1961 wordt de school van de Brabanthoek overgenomen door de Zusters van ’t Geloof van Tielt, maar in 1972 besluiten zij het schooltje te sluiten. De zusters schenken het pand in 1975 aan KSA-Noordzeegouw, die er een jeugdheem van maakt met 60 bedden. KSA-Noordzeegouw had al een jeugdheem in Westouter, Monsalvaet. Het nieuwe heem, dat de naam ‘Hommelhof’ krijgt naar de Poperingse hop, sluit daar mooi bij aan.
Kamphuis
Het Hommelhof doet vele jaren dienst als kamphuis, maar in de jaren ‘90 vertoont het gebouw vele technische problemen en bovendien ligt het in een gevaarlijke bocht. KSA had intussen een tweede heem in Westouter, Parsifal. KSA neemt in 1994 afscheid van het Hommelhof, dat daarna diverse eigenaars kent. Sinds enkele jaren wonen Wouter Six, Elisa Walbrou en hun zoontjes Emiel, Julien en Maurice in het historische pand.
Toen KSA het Hommelhof verliet, schonk de jeugdbeweging het klokje aan KSA-proost Ludgard Decroos. Hij was op dat moment pastoor op de Sint-Godelieveparochie in Sint-Michiels-Brugge en had daar wel een kerk, maar geen klok. Later nam Ludgard het klokje mee naar het WZC Sint-Jozef, ook in Sint-Michiels Brugge, waar hij na zijn pensioen aalmoezenier was geworden.
Op zoek
Wouter en Elisa Six zijn intussen op zoek naar het oude klokje van hun huis en plaatsen daartoe een oproep op Facebook. Zonder resultaat echter. Ze zoeken en vinden een ander klokje om in het torentje te hangen, maar blijven vragende partij om het originele klokje naar de Brabanthoek terug te brengen.
In september 2024 is een delegatie van de archiefgroep ‘Altijd Jarig’ van KSA-Noordzeegouw op verkenningstocht langs de verschillende – huidige en vroegere – KSA-hemen. Dat doen ze omdat KSA in 2028 100 jaar bestaat en er een boek wordt voorbereid over de rijke historiek van de jeugdbeweging. Ze houden ook halt aan het voormalige Hommelhof en ontmoeten er Wouter en Elisa. Wouter, trouwens zelf oud-leider van KSA Elverdinge, vraagt of de KSA’ers weten waar het oude klokje naartoe is. Ward Poppe, voormalig gouwsecretaris en daarna jaren voorzitter van de vzw KSA Hemen, is erbij en kent het antwoord. Hij benadert voormalig KSA-proost Ludgard Decroos en die is meteen bereid om het klokje aan de familie Six te schenken.
Overhandiging
Op de mantel van het klokje staat “Me fudit Michiels J.R. Tornaci”, Latijn voor “Ik ben gegoten door Michiel J.R. uit Doornik”. Edward Michiels was een Mechelse klokkengieter met een bijhuis in Doornik. Michiels J.R. (junior) was de kleinzoon van Edward. De familie Michiels waren befaamde klokkengieters, die onder meer klokken goten voor de Sint-Romboutskathedraal in Mechelen en de Zimmertoren in Lier.
Als archiefgroep ‘Altijd Jarig’ van KSA-Noordzeegouw zijn we verheugd dit stukje historisch erfgoed terug te kunnen brengen naar zijn oorspronkelijke plaats. Op zaterdag 22 november 2025 vond de overhandiging plaats op het Gouwsecretariaat in Gullegem. Dat gebeurde in aanwezigheid van Patrick Boone, voorzitter van de Koninklijke Heemkundige Kring Aan de Schreve, gouwleider Bert Cappon van KSA-Noordzeegouw, Ward Poppe, die het klokje terugvond, de leden van de werkgroep ‘Altijd Jarig’ en uiteraard Wouter en Elisa Six en hun jonge zoontje Maurice. Van zodra het kan, wordt het klokje teruggeplaatst in het torentje.