Annie Blomme vierde 50 jaar dienst in WZC Ten Anker van Nieuwpoort

Eind juni 1975 zette Annie Blomme haar eerste stappen binnen de muren van woonzorgcentrum Ten Anker te Nieuwpoort. Wat begon met een proefcontract en wat geluk, groeide uit tot een indrukwekkende carrière van 50 jaar. Annie werkte de afgelopen 50 jaar hoofdzakelijk in het onderhoud en zag wel het één en ander veranderen. Toch is ze nog altijd zeer blij dat ze kan komen werken.
Annie vertelt: “Via de zusters van de school waar ik afgestudeerd was, kwam de toenmalige directrice, Zuster Myriam, langs om me te vragen in Ten Anker te komen werken met een proefcontract. Blij dat ik werk had, heb ik het contract direct getekend. Nog diezelfde dag kreeg ik echter ook een vast contract aangeboden bij de Nopri, een winkel in Middelkerke waar ik al jaren als jobstudent werkte. Gezien ik al getekend had bij Ten Anker was ik van plan eerst mijn proefperiode te doen en daarna naar de Nopri te gaan. Dat is er nooit van gekomen 😊”.

Van dweil en trekker tot poetsmachine
Toen Annie begon zag het woonzorgcentrum er nog helemaal anders uit. Er waren slechts 33 bewoners, allemaal nog behoorlijk zelfstandig. “Het was toen eerder een rusthuis voor de welgestelden” vertelt Annie. “Het leek soms meer op een hotel dan op een zorgcentrum. Er was toen ook meer vrijheid voor de bewoners om hun kamer in te richten. De mensen hadden hun eigen meubels en tapijten mee en soms zelfs een wasmachientje of drogertje. Het voelde voor hen waarschijnlijk meer als thuis dan nu het geval is.”

De dagelijkse taken die Annie moest uitoefenen waren intens: kamers en gangen poetsen, toen nog met dweil en trekker, én helpen in de keuken. Dat laatste kon zowel afwassen betekenen als karren klaarzetten of hulp bij het koken. Bovendien werd ze ook ingeschakeld om de bewoners koffie te brengen op kamer. “Het rusthuis werd toen gerund door zusters. Er was nog geen ander verzorgend of verplegend personeel, de zusters deden dat allemaal zelf. Alle werknemers moesten echt van alle markten thuis zijn.”
Annie zag doorheen de jaren het woonzorgcentrum groeien en veranderen. Verbouwingen, uitbreidingen, nieuwe collega’s en vooral nieuwe technologie. “De materialen zijn zoveel verbeterd,” zegt ze. “Geen dweil meer uitwringen met de hand, de stofwisser die op de markt kwam, machines om de gangen te kuisen, alles is moderner geworden. Maar wat hetzelfde gebleven is, is de zorg voor de mensen. Dat is nooit veranderd.”
Waarom ze gebleven is…
Wat voor Annie altijd belangrijk is geweest, is het menselijk contact. “Het contact met de bewoners geeft me energie. De vriendschap die je terugkrijgt is van onschatbare waarde.” In de loop der jaren nam ze de beslissing om halftijds te werken en later om als weekendwerker verder te gaan. Op pensioenleeftijd stelde ze de vraag om nog te mogen verder werken. “Ik had geen zin om te stoppen. Ik kan zelfstandig werken, heb afwisseling in mijn job en ik doe het graag. Het geeft structuur en houdt me jong” licht ze de reden daarvan toe. Annie is dus nu nog steeds elk weekend van 6u tot 14u30 in het woonzorgcentrum te vinden.
Een halve eeuw verbondenheid
Annie heeft uiteraard in al die jaren alles zien veranderen. Van de tijd van de zusters tot de komst van directeurs dhr. Depelchin (1990) en mw. Vermet (sinds 2023). Van kleine verbouwingen tot grote uitbreidingen, telkens met hierbij immense uitdagingen voor het onderhoudspersoneel. De covidperiode heeft er, net zoals bij zovele anderen, serieus ingehakt. Met mondmasker moeten werken, de schrik om besmet te geraken en vooral de angst voor ziekte en overlijdens bij de bewoners. Toch bleef Annie telkens trouw komen werken. “Er zijn uiteraard betere en mindere momenten geweest, je werkt tenslotte met mensen. Maar ik vind het werken nog steeds leuk. Als ik gezond blijf, hoop ik het nog wat jaren te kunnen doen.”
In de bloemetjes
Annie werd gisteren in de bloemetjes gezet door haar werkgever. Directeur Els Vermet is trots en vol lof: “Annie is een toonbeeld van engagement en loyaliteit. Haar inzet, warmte voor de bewoners en oneindig enthousiasme zijn van onschatbare waarde voor ons woonzorgcentrum.” Op het feest waren ook een aantal ex-collega’s uitgenodigd die intussen op pensioen zijn. Een groepje vrouwen dat nog op regelmatige basis samenkomt voor een ontbijt en waarvan sommigen nog graag naar Ten Anker komen voor een activiteit of event. “Het is logisch dat we deze mensen gisteren ook uitnodigden”, zegt Els, “ze zijn via Annie en/of hun engagement nog steeds met Ten Anker verbonden. Hoe mooi is dat?”

Annie ontving een cadeaubon naar keuze voor de vele jaren dienst. “Ons attentiebeleid loopt eigenlijk maar tot 35 jaar dienst maar we maken hier uiteraard graag een uitzondering op”, zegt Els. “Naast Annie zou ook Claudine Vandenbulcke, verpleegkundige in de nacht, normaal buiten de prijzen vallen. Zij heeft dit jaar 40 jaar dienst. Zovele jaren dienst bij dezelfde werkgever, wie kan dat nog zeggen? Dat verdient alle respect.”

Annie besluit zelf: “Ik ben trots op mijn lange loopbaan. Ik ben vooral ook heel blij dat ik mijn steentje kan bijdragen voor de ouderen en deel mag uitmaken van het Ten Anker-team”.